حدود ۷۵ روز از تهاجم دشمن صهیونی – آمریکایی گذشت، تحولات اخیر نشان دهنده آن است که دشمن بیش از آنکه به میدان نظامی امید وار باشد، دلبسته به شکست ملت ایران از درون است.

به گزارش هفت مهر ،  بنابراین برای حفظ فشار اقتصادی و ایجاد نارضایتی، قصد جدی برای رفع تحریمها نخواهند داشت، اما بیشتر از تحریمها، دلخوش به اتاق فرمان حکمرانی اقتصادی هستند، جایی که نه تنها آرایش جنگی نگرفته بلکه دربست در خدمت تفکر اقتصادِ آزاد است.

ما بجای اینکه عرضه و تقاضای دلار را کنترل کنیم و فقط به کسانی که نیاز واقعی به دلار برای واردات دارند، دلار بدهیم، در یک اقدام احمقانه و یا خائنانه، فروش ارز به کدِ ملی را (غیر از ارز مسافرتی)، مجاز می کنیم تا وفاداری خود را به اقتصاد بازار نشون بدهیم. و زمینه را برای سوداگران و دلالان فراهم تر کنیم و فشار تقاضای ارز را زیادتر کنیم تا قیمت هم بالاتر برود. چقدر احمقانه!!! و احمق تر، کسانی که این سیاست را توجیه می کنند

بجای کنترل دولت بر عرضه برق و اطمینان بخشی به مردم، اعلام می کنیم که برق در بورس انرژی عرضه خواهد شد تا باز هم وفاداری خود را به سیاست های صندوق بین المللی پول اعلام کنیم.

این مسئله حماقت باشه یا خیانت، وظیفه‌ای رو دوش مردم میگذارد:

_  قیام در برابر حکمرانی نئولیبرال اقتصادی.

تجمعات باید رنگ جدید بگیرد:  شعارها باید جهت دار بشود و نشانه ای از این قیام مردم در برابر تفکر اقتصاد آزاد رو نشان بدهد
_  متن پلاکاردها باید تغییر کنند
_  سخنرانها با دقت انتخاب بشوند

شاید این فرصت دیگه تکرار نشود

قطعا معنی بعثت و برانگیختگی مردم این نیست که بیایند پایِ برنامه های تکراری و فقط شعارِ «بزن که خوب می زنی» سر بدهند
وحدت ملی هم معنیش این نیست که اجازه بدیم سفره مردم ذبح بشود و دم نزنیم تا وحدت به هم نخورد

یک اصلِ کلی داریم و آن اینکه تا وقتی این مطالبات به صورت معنادار در خیابانها صورت نگیرد، دولت ، سیاست گذارها ، کارشناسان ، مجلس و … رویه هایشان را تغییر نخواهد داد.
ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم