به گزارش هفت مهر ، شبکه ملی اطلاعات در ایران بهعنوان پروژهای برای توسعه زیرساخت امن و پایدار داخلی طراحی شده است؛ شبکهای مستقل از ارتباطات جهانی که در شرایط خاص، نیازهای داخل را پاسخ دهد. تأکید شده که این شبکه رقیب اینترنت نیست و جایگزینی برای آن محسوب نمیشود، بلکه مکملی برای افزایش تابآوری و پایداری خدمات در کشور است.
در همین راستا، سید ستار هاشمی – وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات تأکید کرده که توسعه شبکه داخلی و ارتباطات بینالملل دو مسیر متضاد نیستند و هر دو همزمان دنبال میشوند. به باور او، طرح دوگانه «اینترنت در برابر شبکه ملی» هم به این پروژه آسیب میزند و هم افکار عمومی را دچار تشویش میکند. هدف، ایجاد شبکهای اقتصادی، رقابتی و باکیفیت برای مردم است.
این شبکه زیرساختهایی مانند فیبر نوری و نسلهای نوین ارتباطی (۵G) را پوشش میدهد و ظرفیت تبادل امن اطلاعات داخلی، توسعه خدمات الکترونیکی و دسترسی پایدار برای کاربران خانگی، کسبوکارها و دستگاههای اجرایی را فراهم میکند.
بسیاری از کشورهای پیشرفته مانند آمریکا، روسیه، هند، چین، کره جنوبی و ژاپن نیز شبکههای ملی مشابهی دارند. هرکدام با سیاستهای خاص خود، سرویسهای بومی را جایگزین نمونههای خارجی کردهاند (مثلاً در چین، بایدو بهجای گوگل، ویچت بهجای واتساپ) اما دروازههای جهانی را نبستهاند و فقط جریان اطلاعات را از فیلترهای داخلی عبور میدهند.
در ایران، راهاندازی این شبکه تکلیف قانونی برنامه پنجم توسعه بوده و در برنامه هفتم نیز وزارت ارتباطات موظف شده با مشارکت بخش خصوصی، اتصال اماکن اداری، تجاری و مسکونی به فیبر نوری و دسترسی پرسرعت روستاها را فراهم کند. هدف، پوشش ۹۹درصدی پروژه و رسیدن تعداد خانوارهای تحت پوشش فیبرنوری به ۲۰ میلیون نفر تا پایان برنامه است.
از مهمترین مزایای شبکه ملی میتوان به افزایش امنیت و تابآوری در برابر حملات سایبری، کاهش هزینههای زیرساخت برای کسبوکارهای بومی، حفظ اطلاعات حیاتی کاربران در داخل کشور و تداوم خدمات بانکی و درمانی در صورت قطعی کابلهای بینالمللی اشاره کرد.
در مقابل، معایب احتمالی شامل کاهش تنوع سرویسهای بینالمللی برای کاربران، آسیبپذیری کسبوکارهای وابسته به بازارهای جهانی و هزینههای بالای نگهداری و توسعه سرورها و دیتاسنترهاست.
در نهایت، کارشناسان معتقدند با پیادهسازی کامل این شبکه، امکان ارائه اینترنتی امنتر، سریعتر و باکیفیتتر برای عموم فراهم میشود و بسیاری از کشورهای توسعهیافته نیز برای جلوگیری از فلج شدن خدمات در بحرانها، روی چنین زیرساختهایی سرمایهگذاری کردهاند.
